Bir Günlük Arkadaşım Paolo Rossi ile “Zaman Tüneli”nden Geçmek

 

İbrahim Sediyani

 

 

 

 

 

     Geride kalmasına üç hafta kalan ve hepimizin de bir an önce bitmesini arzuladığımız 2020, geriye “ölümler yılı” olarak kalacak ve öyle sanıyorum ki hep bu şekilde anılacak.

     Dünya üzerinde yaşayan 8 milyar insan için de 2020’nin anlamı bu.

     Herkes, hepimiz, art arda hem yakınlarımızı, akrabalarımızı ve dostlarımızı kaybediyoruz, hem de spor, sanat, edebiyat, bilim ve siyaset alanında önplana çıkan ünlü isimler bir bir toprağa düşüyorlar.

     Sonuncusu, 1982 Dünya Kupası’nın gol kralı olan efsanevî İtalyan eski futbolcu Paolo Rossi oldu. Kanserden ölen Rossi, 64 yaşındaydı.

     1982 yılında İspanya’da düzenlenen FIFA Dünya Futbol Şampiyonası’nda İtalya, finalde Almanya’yı 3 – 1 yenerek dünya şampiyonu olmuş, “Pablito” lakaplı Paolo Rossi de turnuvada attığı 6 golle gol kralı olmuştu. Rossi, İspanya’daki turnuvada İtalya’yı zafere taşıyıp gol kralı ve en iyi oyuncu olmasının ardından, herkesin tanıdığı bir isme dönüşmüştü.

     Rossi’nin eşi Federica Cappelletti, birlikte fotoğraflarını sosyal medyada paylaşıp, “Per Sempre” (Daima) yazdı. Ölüm haberini sosyal medya üzerinden paylaşan Frederica Cappalletti, “Asla senin gibi özel ve eşsiz biri bulunamaz” diye yazdı.

     Şaşıracaksınız belki ama, Paolo Rossi ile tanışıyorduk; bir günlüğüne dahi olsa bir arkadaşlığımız vardı. Arkasından bu yazıyı yazmamın sebebi de bu.

     Rossi ile bu güzel hatırâmı anlatacağım.

     * * *

     Kim ne derse desin ve bu yazının altına ne tür yorum yazarsa yazsın, futbol günümüzde evrensel bir vakıâ, günlük hayatımıza işlemiş ve hatta kimileyin dünya siyasetine bile yön veren bir realite durumunda. Elbette futbolla ilgili olarak, “her genç erkeğin başına gelen” ilginç olaylar vardır. Hanım okuyucularımız ve erkek “canımıza okuyucularımız” belki hoşlanmayacaklar ama bu haftaki sohbetimizin konusu, yine futbol. Bu konuda hanımlar, “toplumun yarısı” olan biz erkekleri anlayışla karşılasınlar. (Moğolistan’da 6’da 1’mişiz; duyduk duymadık demeyin!)

     Ömr ü hayatımda ilk kez tribünden canlı olarak maç seyretme zevkini, henüz ortaokul öğrencisiyken Elazığ’da oynanan Elazığspor – Adana Demirspor maçında (2. Lig maçıydı ve 2 – 2 bitti) tatmış bir insan olarak, bugüne dek, gerek özel ve gerekse meslekî yaşamımda pekçok önemli futbol maçını çıplak gözle seyretme şansı buldum. Ancak bunlardan hiçbiri, 27 Temmuz 2007 tarihinde, Almanya’nın Baden – Württemberg eyaletinin başkenti Stuttgart’ta izlediğim Almanya – İtalya maçı kadar anlamlı değildir. Ve bu maç, sadece futbol açısından değil, genel olarak da hayatımda tanıklık ettiğim en ilginç olaylardan biridir, benim açımdan. (Stuttgart’taki 55 bin 896 kişilik o muazzam stadyumun ismi o zaman “Gottlieb Daimler Stadyumu” idi; fakat bizden bir yıl sonra, 2008’de ismi “Mercedes Benz Arena” olarak değiştirildi. Bu stad, Nazi döneminde, 1933 tarihinde “Adolf Hitler Mücadele Parkuru” adıyla inşâ edilmişti; ismi 1945’te “Century Stadium Mücadele Parkuru”, 1949’da “Neckar Stadyumu”, 1993’te “Gottlieb Daimler Stadyumu”, 2008’de “Mercedes Benz Arena” oldu.)

     Siz hiç “zaman yolculuğu” diye birşey duydunuz mu? Hani uzay biliminde sıkça konuşulan bir konu olan “zaman tünelinden geçmek” ve bu tünelden geçerek “geçmişe yolculuk yapmak”; duymuşsunuzdur illâ ki.

     İşte o maç da benim için aynı şeyi yaşamak anlamına geliyordu hakikaten. Ciddî olarak söylüyorum, ben de aynı şekilde “zaman tünelinden geçtim” bu olayla birlikte. Efendim, sebeb-i hikmetine gelince, anlatayım:

     Her erkeğin futbolla tanıştığı ve maçları takip etmeye başladığı bir yaş vardır. Kimi 7 yaşında başlar, kimi 9, kimi de 12 yaşında. Benimkisi, İspanya’da düzenlenen 1982 Dünya Kupası’yla başladı; kupanın final maçıyla, şampiyonun belli olduğu son karşılaşmayla.

     1982 Dünya Kupası maçları oynandığı zaman Almanya’da yaşıyorduk ve benim dünyamda futbol diye birşey yoktu. İlkokul öğrencisiydim.

     Ancak kupanın final maçını, şampiyonluk maçı olduğu için ailece izlemiştik; annem, babam, ablalarım ve ben. 11 Temmuz 1982 tarihinde, İspanya’nın başkenti Madrid’deki Barnabéu Stadı’ndaki final mücadelesi, İtalya – Almanya arasında oynanıyordu. Maçı İtalya 3 – 1 kazanarak “dünya şampiyonu” oldu. İtalya’nın gollerini Paolo Rossi (toplam 6 golle turnuvanın “gol kralı” oldu), Marco Tardelli ve Alessandro “Spillo” Altobelli kaydederken, Almanya’nın tek sayısı Paul Breitner’in ayağından geldi.

     Bu maç, benim televizyon karşısında baştan sona izlediğim ilk maç oldu ve aynı zamanda, futbol sevgim de, bu maçla başladı. “İlk göz ağrım” olduğu için de, 1982’deki bu maç, benim için hep özel bir maç olarak kaldı.

     Geliyorum, sabırlı olun: Aradan tabiî ki yıllar geçti. Ortaokul, lise, üniversite, gazetecilik, yazarlık, seyyahlık derken, aradan tam 25 sene geçti.

     1982 yılında İspanya’nın başkenti Madrid’de oynanan Dünya Kupası finalinde, İtalya – Almanya maçında, Alman millî takımının formasıyla sahada top koşturan futbolculardan biri olan Hans – Peter Müller veya bilinen adıyla Hansi Müller, o tarihte 25 yaşında bir futbolcuydu ve 2007 yılında 50 yaşına giriyordu. Almanlar’da bir saplantı derecesinde “doğum günü” hassasiyeti vardır. Stuttgartlı olan ve bu kentte yaşayan Hansi Müller, 50. yaş gününü, “çok çok özel olacak bir şekilde” kutlamak istemişti ve bütün masrafları cebinden ödeyerek, kendi futbol yaşamındaki unutulmaz maçı olan o maçı tekrardan oynatmak istemişti.

     Evet, yanlış duymadınız. Aynı maçı, 25 yıl aradan sonra yeniden oynatmak. Bir nevi “25 yıl sonra rövanşını” oynatmak. Ve üstelik, aynı kadroyla, aynı futbolcularla; her biri yaşlanmış ve dede olmuş olan aynı isimlerle. Tek farkı, Madrid’de değil, Müller’in memleketi olan Stuttgart’ta. Tuhaf, acayip, fantezi dolu ama muhteşem bir fikir, değil mi? (Sahi ya, biz de mi aynı şeyi yapsak acaba? Fena fikir değil gerçekten! Tamam o zaman, 2039 yılında bi daha “Barış Süreci” yapalım.)

     Binaenaleyh aradan 25 yıl geçmiş netekim. Dile kolay, çeyrek asır. Elbette 1982’deki aynı takım kadrolarından fire de olacaktır, değil mi? Hepsi yaşıyor mu, yaşıyorsa sağlıklı mı, sağlıklıysa gelebilir mi?

     İsterseniz, gelin, 1982 Dünya Kupası’nın o unutulmaz finalindeki takım kadrolarını yeniden hatırlayalım:

     ALMANYA: Harald Anton “Toni” Schumacher – Ulrich “Uli” Stielike, Manfred Kaltz, Karlheinz Helmut Förster, Bernhard “Bernd” Georg Josef Förster – Wolfgang Dremmler (62. Horst Hrubesch), Paul Breitner, Hans – Peter Briegel – Karl – Heinz “Kalle” Rummenigge (70. Hans – Peter “Hansi” Müller), Pierre Michael Littbarski, Klaus Fischer.

     Teknik Direktör: Josef “Jupp” Derwall.

     İTALYA: Dino Zoff – Gaetano “Gai” Scirea, Antonio Cabrini, Claudio Gentile, Giuseppe Bergomi – Gabriele Oriali, Fulvio Collovati, Marco Tardelli – Bruno Conti, Paolo Rossi, Francesco “Ciccio” Graziani (8. Alessandro “Spillo” Altobelli, 89. Franco Causio).

     Teknik Direktör: Vincenzo “Enzo” Bearzot.

     (Yukarıdaki kadrolarda adı geçenler arasında, İtalya kalecisi Dino Zoff, o zaman 40 yaşındaydı ve “turnuvanın en yaşlı futbolcusu” sıfatıyla boy göstermiş, Paolo Rossi toplam 6 gol atarak “gol kralı” olmuştu. Claudio Gentile ise Libya doğumlu biriydi. Marco Tardelli de futbolculuk kariyerinden sonra 2004 yılında 7 aylık kısa bir süre zarfında teknik direktör olarak Mısır millî takımını çalıştırdı. Almanya cephesinde ise, her iki Förster, kardeştiler. Kaleci Toni Schumacher, 1988 – 91 arası üç sezon Fenerbahçe’nin kalesini korudu. Uli Stielike futbolculuk kariyerinden sonra 2006 – 08 arası Fildişi Sahili millî takımının teknik direktörlüğünü yaptı; 7 Ocak 2009’dan itibaren Katar’ın En- Nadi El- Arabî Er- Riyad takımını çalıştırdı. Horst Hrubesch futbolculuk hayatından sonra 1997 yılında Samsunspor’un teknik direktörlüğünü yaptı. Hans – Peter Briegel aktif futbol hayatının ardından Mayıs – Eylül 1999 arası Beşiktaş’ta teknik direktör Karl – Heinz Feldkamp’ın yardımcısı olarak görevine başlarken Eylül 1999 – Haziran 2000 arası takımın başına getirildi; Kasım 2001 – Haziran 2002 arası bu kez Trabzonspor’un başına geçtikten sonra 2002 – 06 arası Arnavutluk millî takımını, 2006 – 07 arası da Bahreyn millî takımını çalıştırdı; sonra 2007 – 08 sezonunda MKE Ankaragücü’nün başına getirildi ancak 5 ay sonra kovuldu. 1982 Dünya Kupası’nda Almanya adına 5 gol kaydederek takımının en golcü oyuncusu olan Karl – Heinz Rummenigge, 2002 yılından beri FC Bavyera Münih kulüp başkanıdır. Pierre Littbarski aktif futbolculuk yaşamından sonra 1999 – 2000 ve 2003 – 04 arası iki kez Japonya’nın Yokohama Efuşi, 2005 – 06 arası Avustralya’nın Sydney FC, 2006 – 08 arası Japonya’nın Avispa Fukuoka, 2008 yılında da İran’ın Sipah Tahran takımlarını çalıştırdı; Kasım 2008’den itibaren Liechtenstein’ın FC Vaduz takımını çalıştırdı. Almanya teknik direktörü Jupp Derwall ise 1984 – 88 arası, yani Dünya Kupası’ndan hemen iki sene sonra başlayarak 4 sezon Galatasaray’ı çalıştırdı ki, “Derwall’in Türk futbolu için önemi, Alman futbolu için öneminden daha büyüktür” dersek, yanlış bir değerlendirme yapmamış oluruz. Derwall, o zamanlar dünya futbolunda sıradan bir konumda olan Türk futbolunu ilkel yapısından kurtaran ve Türk futbolunu dünya futbolunda söz sahibi haline getiren, çağ atlatan isimdir. Derwall, Türkiye’de yaşadığı dönemde yalnızca futbola değil, Türkiye – Almanya dostluğuna da büyük hizmetlerde bulunmuş ve adeta iki ülke arasında “dostluk elçisi” olmuştu. Ülkemizde ağırladığımız yabancılar arasında en değerli insanlardan biri olan sevgili Derwall, 26 Haziran 2007 tarihinde, yani bizim Stuttgart’taki nostaljik “25. yıl” maçına gitmemizden bir ay önce Saarland eyaletinin St. Ingbert kentindeki evinde öldü ve çok sevdiğim bu insanın kilisedeki cenaze törenine, bendeniz de katılmıştım. Franz Beckenbauer, Karl – Heinz Rummenigge, Joachim Löw, Christoph Daum, Özhan Canaydın, Fatih Terim ve Mustafa Denizli gibi isimlerle birlikte.)

     Uzatmayayım; 25 yıl sonra rövanşı oynanan 1982 finalindeki kadrolardan 3 eksik vardı. Evet, 3 kişi eksikti. İtalya’dan iki, Almanya’dan ise bir isim yoktu. Almanya tarafında, o tarihte Japonya’da Avispa Fukuoka takımını çalıştıran Pierre Littbarski, davetli olduğu halde, mesafe çok uzak olduğu için gelmemişti. Littbarski’nin yerine kim top oynayacaktı, söyleyeyim mi? Sıkı durun: Dünyaca ünlü Formula – 1 sporcusu Michael Schumacher. İtalya tarafında ise, 1982’de 40, o tarihte ise 65 yaşında olan kaleci Dino Zoff yoktu; çok yaşlıydı, futbol oynayamazdı. Peki, İtalya bu eksiği kiminle kapatıyordu, onu da söyleyeyim mi? Yine sıkı durun: İtalyanlar’ın dünyaca ünlü yıldız şarkıcısı Eros Ramazzotti ya da tam adıyla Eros Luciano Walter Ramazzotti Molina. Ayrıca, 3 Eylül 1989’da Polonya’nın Skierniewice kentinde geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybeden Gaetano Scirea’nın yerine 29 yaşındaki oğlu Ricardo forma giyecekti.

     Böyle bir maçın oynanacağı haber ve ilanlarını Alman gazetelerinde okur okumaz, çalıştığım Türkiye Gazetesi’ni sıkıştırmaya başladım; illâ gitmek istiyordum. Genelde dışarıdaki haberlere birlikte çıktığımız 20’li yaşlardaki Rizeli iş arkadaşım Mertaç Toptan da (o fotoğrafları çeker, ben haber ve yazıları yazardım) şirketten izin alabilmem için dûâ ediyordu. Gerçi “tam teçhizatlı kameraman arkadaşım” Mertaç 1982 tarihindeki maçı hatırlayacak durumda değildi, genç bir kardeşimdi (kendisi, zamanın TBMM Başkanı Köksal Toptan’ın yeğenidir), ancak o işin “nostalji” boyutuyla ilgili değildi; tek derdi, yazıişlerindeki bürokratik havadan kurtulup kendini dışarı atmak, beraberce gezip tozmak ve eğlenmekti.

     İzin almamız zor olmamıştı. Hemen büyük bir sevinçle Stuttgart’ı arayıp iki kişilik akreditasyon yaptırdık. 26 Temmuz 2007 günü akşama kadar yazıişlerinde çalıştıktan sonra, şirketin muhasebesinden yol masraflarımız ve harçlığımız için para, artı bir de araba aldık. Maç yarın akşamdı ama biz bir akşam önceden ayrılmak istiyorduk şirketten. Zira maç Stuttgart’ta oynanıyordu ve benim evim de o yolun üstündeydi. “Bu akşam eve git, yarın sabah tekrar gazeteye gel, sonra tekrar git” yapmamak için, Mertaç’la birlikte doğru bize gittik ve arkadaşım o gece bizde misafir oldu. 27 Temmuz sabahı bizde kahvaltı yaptıktan sonra da, “ver elini Stuttgart.”

     Maç akşam 20:00’de başlıyordu ama biz kahvaltı yaptıktan sonra yollara düşmüştük. Zira sadece maçı izleyip dönecek değildik, tabiî ki. Maçtan önce, onların kaldıkları otele gidip kendileriyle sohbet etmek, röportajlar çıkarmak istiyorduk.

     Kaldıkları otele gittik, Hilton Garden Hotel’e. Orda Eros Ramazzotti, Michael Schumacher, Paolo Rossi, Karl – Heinz Rummenigge ve Hansi Müller ile söyleşi yaptık; sohbet tadında söyleşiler. Rossi ve Ramazzotti ile sohbetlerimizde Almanya’da çalışan İtalyan gazeteciler bize tercümanlık yaptılar.

     İtalyan sanatçı Eros Ramazzotti, anlamasam bile, şarkılarını yıllardır severek ve beğenerek dinlediğim bir sanatçı. O’nu dinlerken, tek kelime İtalyanca bilmeseniz bile, şarkılarındaki hissiyatı alabiliyor ve inanın, sanki anadilinizde bir şarkıyı dinliyormuş gibi dinlersiniz. O’nun özellikle “Più Bella Cosa” ve “Fuoco nel Fuoco” adlı şarkıları gerçekten çok güzel. Hele hele ABD’li şarkıcı Tina Turner ile birlikte söylediği “Cosas de la Vida” şarkısı var ki gerçek bir sanat eseri. Bir kıtası İtalyanca, bir kıtası İngilizce; düet yapıyorlar ve Ramazzotti kendi dilinde, Turner de kendi dilinde söylüyor. Dinlemediyseniz, mutlaka dinleyin “Cosas de la Vida”yı.

     1982 Dünya Kupası Gol Kralı Paolo Rossi ile sohbetim, en uzun süren sohbet olmuştu. Kolay mı, Rossi bu!

     Paolo Rossi’yle oturunca O’na ilk ne sorarsınız? Karşınızda 1982 Dünya Kupası’nın gol kralı var, İtalyan. Siz ise Türk medyasında çalışan bir gazetecisiniz. Sizin ülkenizin “gol kralı” Hakan Şükür ise İtalya’da futbol oynamış ve orada tutunamamıştı. Elbette ki Hakan’ı sorarsınız. Bir gol kralını en iyi bir gol kralı anlatır size. Sadece Hakan mı? Emre Belözoğlu, Okan Buruk, Ümit Davala; İtalya’da oynayanların hepsini tek tek sorarsınız işte. Rossi, İtalya’da oynayan Türk futbolcular arasında Emre ve Okan’ı çok beğendiğini söyledi. Hakan Şükür içinse öyle şeyler söyledi ki, gülmekten kırıldım. Türkiye’deki spor gazetecilerinin rüyâlarında bile göremeyecekleri bir malzeme geçmişti elime; 1982 Dünya Kupası’nın gol kralı Paolo Rossi, bizim gol kralımız Hakan Şükür için öyle şeyler söyledi ki, bu sözler her gazetede manşet olur ve hatta yayınlandıktan sonra kamuoyunda günlerce konuşulur. İyi iş çıkarmıştım gerçekten.

     Bakın Rossi, bizim Hakan için ne diyordu: “Hakan iki defa İtalya’ya transfer oldu ama ne Torino’da tutunabildi ne de İnter’de. Her gelişinde de, geldikten üç ay sonra ‘memleketimi özledim’ diye tutturdu. Bence O’na pasaport falan vermeyin. Çok duygusal. Böyle duygusal futbolcu mu olur? Değil yurtdışında, Türkiye’de Galatasaray haricinde başka bir takımda da oynayamaz. Hatta, sakın ha O’nu evlendirmeye falan da kalkmayın. Evlendikten üç ay sonra ‘annemi özledim’ diye mızmızlanmaya başlar. Hiçbir kadın çekemez bunu.” (Umarım Hakan Şükür bu yazıyı okumaz)

     Almanya’nın 1982’deki golcüsü ve şimdi de Bavyera Münih (Bayern München)’in kulüp başkanı olan Karl – Heinz Rummenigge’ye kimleri sorduğumu tahmin etmeniz sanıyorum ki zor değil. Bavyera Münih’te oynayan Hamit Altıntop ve Franck Bilal Ribéry’yi sordum. İkisi de takıma yeni transfer olmuşlardı ve henüz ilk maçlarına çıkmamışlardı. Vaktiyle Galatasaray’da oynayan ama kıymetini bilemediğimiz için elimizden kaçırdığımız Fransız futbolcu Franck Ribéry sonra Müslüman oldu, biliyorsunuz; “Bilal” ismini aldı. Hatta takım arkadaşı Hamit Altıntop’la birlikte Umre’ye de gittiler daha sonra. Bu iki transferin Bayern München’e faydalı olacaklarına inanıp inanmadığını sordum. Rummenigge, Ribéry’nin çok iyi bir transfer olduğunu ve takıma güç katacağını, ancak Hamit için konuşmanın henüz erken olduğunu söyledi. (Bavyeralı işte, n’olcak; illâ ki o mâlum damarları kabaracak! Sanki kimsenin tanımadığı genç bir çocuktan bahsediyoruz, Hamit bu Hamit! Bekleyecekmiş; Bingöl Tur otobüsü mü lan bu? “Çok iyi transfer, gücümüze güç katacak” desen canın mı çıkar, sibop?!)

     Eh, bu kadar adamla konuşursun da, “doğum gününü kutlayan çocuğu” es mi geçersin? Olmaz tabiî ki. Stuttgartlı Hansi Müller’le de konuştum. O’na da Stuttgart’ta oynayan Serdar Taşçı’yı ve takıma yeni transfer olan Yıldıray Baştürk’ü sordum.

     Stuttgart doğumlu ve yıllarca VfB Stuttgart forması giymiş olan Hansi Müller, kırmızı – beyazlı formayı giyen Yıldıray Baştürk ve Serdar Taşçı için çarpıcı açıklamalarda bulundu. Gazetemize özel demeç veren Müller, “Yıldıray Baştürk gibi bir yıldızı takıma kazandırdığı için Stuttgart kulübünü tebrik ediyorum” dedi. Serdar’ın da takıma çok faydalı bir oyuncu olduğunu belirten Müller, “VfB Stuttgart bu sezon şampiyon oldu. Sezon boyunca takımın en verimli ve en faydalı futbolcuları Serdar Taşçı ve Sami Khedira idi” şeklinde konuştu. Milli futbolcumuz Yıldıray Baştürk hakkında övgü dolu sözler sarfeden Hansi Müller, “Bu sezon transfer edilen Yıldıray Baştürk’ün kalitesi ise tartışılmaz. Kendisi çok beğendiğim bir futbolcu. Stuttgart Baştürk’ü almakla süper bir transfer yapmış oldu” değerlendirmesinde bulundu. Hansi Müller’e göre Yıldıray’ı transfer ettiği için VfB Stuttgart takımını tebrik etmek gerek. (Hah şöyle ya; efendilikten kim zarar görmüş ki siz göresiniz? Camiâ olarak seni sevdik Hansi kardeş, Türkiye’ye gel, bir sonraki “Barış Süreci”nde “akil adam” bile olursun, Kürt böreği çarpsın ki.)

     Müller ayrıca, 50. doğum gününden dolayı gerçekleştirilen böyle bir organizasyonda bizleri de yanında görmekten büyük mutluluk duyduğunu ifade ederek (“popüler kültür” işte; fazla ciddiye almayın siz), “Sizi burada görünce inanılmaz bir sürpriz yaşadım. Gecede beni duygulandıran en önemli olaylardan biri de Türkiye Gazetesi’ni burada görmek oldu. Türkiye’den dostlarımı burada, bu mutlu ve özel günümde yanımda görmek, benim için çok anlamlı bir olay. Bu vefakârlığınızı hiç unutmayacağım” dedi.

     Akşama doğru stada doğru hareketlendik. Stada 19:00 gibi girmiştik, yani maçın başlamasından bir saat önce. Mertaç fotoğrafçı olduğu için sahada olacaktı, saha kenarında resim çekecekti. Bu yüzden ona, üzerinde “Press” yazan sarı bir yelek giydirdiler. Ben ise basın tribünündeydim. Maçı seyredip notlar tutacak ve sonra bunları Türkiye Gazetesi’nin spor sayfası için kaleme alacaktım. 

     Maç saati yaklaştıkça şölen ve kutlamalar da start aldı. Stadyum tıklım tıklım doluydu. İnanın, gerçek bir Almanya – İtalya maçı olsa, bu kadar insan toplanmazdı stada. Binlerce insanın eminim ki hepsi, benimle aynı duygularla izliyordu maçı. “Zaman tünelinden geçmiştik”, 25 yıl önceki Dünya Kupası Final Maçı, yeniden oynanıyordu, hem de aynı isimlerle. Üstelik bu maç, benim “ilk göz ağrım” olan maç.

    Ve heyhat, sahada “futbolcu” olmayan sadece iki kişi vardı ve her ikisi de sahaya “kaptan” olarak çıkmıştı; kollarına kaptanlık pazubantını takmışlardı. Çok şaşırdım gerçekten; İtalya’nın kaptanı sanatçı Eros Ramazzotti, Almanya’nın kaptanı da hız sporcusu Michael Schumacher’di. (Bu arada şunu da rahatlıkla söyleyebilirim ki, Schumacher sahada mükemmel bir oyun çıkardı. Demek yarışçı değil de futbolcu olsaydı, eminim aynı şöhreti yakalayacaktı.)

     Tribünden bir yandan oyuncuların hareketlerini seyrederken, arada bir de Mertaç’ı arıyordu gözlerim. Canım ya; nasıl da asılmıştı makinâsına; güzel kareler yakalamak için nasıl da gözlerini dört açmıştı. Her aradığımda başka bir yerde buluyordum O’nu; bir sahanın ortasında, bir kale arkasında, arada bir de kafasını kaldırıp tribünlere bakıyordu. Garibim, sanırım O da beni arıyordu arada sırada. Fakat nasıl görecekti ki? Yukarıdan saha içindeki adamı seçmek kolaydı da, o nasıl seçsin İbrahim abisini onbinlerce insan arasından?

     Maçtan önce, bir ay önce ölen ve yine Mertaç’la birlikte cenazesine gittiğimiz Jupp Derwall için bir dakikalık saygı duruşu yapıldı. Hayat ne kadar ilginç, değil mi? 25 yıl önceki final maçında işte o Derwall, Alman takımının başındaki isimdi.

     İspanya’da düzenlenen 1982 Dünya Kupası, 25 yıl sonra adeta zaman tünelinden geçti. Başkent Madrid’de oynanan İtalya – Almanya finalinin rövanşı, çeyrek asır sonra Stuttgart’ta oynandı. 11 Temmuz 1982’de Madrid’de oynanan ve İtalya’nın 3 – 1 kazanarak dünya şampiyonu olduğu final maçının rövanşında 25 yıl sonra aynı kadro sahaya çıkıp nostaljik bir maç yaptılar. 27 Temmuz 1957 tarihinde Stuttgart kentinde doğan ve Almanya ile İtalya arasında oynanan 1982 Dünya Kupası Finali’nde forma giyen Hansi Müller, 50. doğum gününü muhteşem bir organizasyonla kutladı. 1982 finalinde 70. dakikada Karl – Heinz Rummenigge’nin yerine oyuna giren Hansi Müller, çeyrek asır sonra aynı maçı tekrarlatarak futbolseverlere ömür boyu unutamayacakları bir heyecan yaşattırdı.

     Stuttgart’taki Gottlieb Daimler Stadı’nda oynanan maçta futbolseverler Ulrich Stein, Wilfried Hannes, Manfred Kaltz, Ulrich Stielike, Karl – Heinz Förster, Bernd Förster, Wolfgang Dremmler, Hansi Müller, Felix Magath, Lothar Matthäus, Klaus Fischer, Paul Breitner, Karl – Heinz Rummenigge, Hans – Peter Briegel, Horst Hrubesch, Stefan Engels, Thomas Allofs, Ivano Bordon, Giovanni Galli, Riccardo Ferri, Giancarlo Antognoni, Guiseppe Dossena, Giampiero Marini, Alessandro Altobelli, Francesco Selvaggi, Salvatore Bagni, Paolo Rossi, Marco Tardelli, Claudio Gentile, Antonio Cabrini, Fulvio Collovati, Gabriele Oriali, Guiseppe Bergomi, Bruno Conti, Francesco Graziani gibi bir zamanlar dünya futbolunun yıldız futbolcularını yaşlanmış haliyle de olsa tekrar izleme şansı buldular.

      30 bin kişinin doldurduğu stadyumda maçtan önce yaklaşık birbuçuk saat süren bir seramoni düzenlendi. Maçın aktörleri antika ve lüks arabalarla binlerce seyirci önünde resmî geçit yaptılar. 1982 finalinde düdük çalan ve şu anda 64 yaşında olup tekerlekli sandalyeyle gezen Brezilyalı hakem Arnaldo Cesar Coelho, seyircilerden büyük alkış aldı. Saat 19:15’te başlayan seramonide bir konuşma yapan İtalya millî takımının kaptanı dünyaca ünlü ses sanatçısı Eros Ramazzotti, “Dileğim, maçın berabere bitmesi” dedi. Her iki ülkenin millî marşları okundu. Millî marşlar okunurken ayağa kalktık.

     Saat 20:30’da başlayan maçta futbolcular 1982 yılındaki aynı sırt numaralarıyla sahadaki yerlerini aldılar. Almanya’nın teknik direktörlüğünü Erich Ribbeck, İtalya’nın teknik direktörlüğünü ise Sergio Brighenti yaptı.

     Ve maç başladı…

     Dakika 8’de Gentile, Michael Schumacher’i ceza sahası içinde düşürdü: Penaltı. Penaltıyı kullanan Hansi Müller topu üstten auta gönderdi.

     Dk. 9: GOL. Graziani çok güzel bir kafa vuruşuyla İtalya’yı 1 – 0 öne geçirdi.

     Dk. 11: GOL. Formula – 1 sporcusu Michael Schumacher plase bir vuruşla skora denge getirdi: 1 – 1.

     Dk. 16: Maçta ilk oyuncu değişikliğini İtalya yaptı. Conti’nin yerine 10 numaralı formasıyla Guiseppe Dossena oyuna girdi.

     Dk. 26: Klaus Fischer’in yerine 9 numaralı formasıyla Horst Hrubesch oyunda.

     Dk. 30: Breitner’in yerine 17 numarayla Stefan Engels sahada.

     Dk. 36: Futbolculuk kariyerinde attığı rövaşata golleriyle futbolseverleri büyüleyen Rummenigge gençliğinden adetâ bir esinti sundu, sağdan ceza sahasına yapılan ortaya mükemmel bir rövaşata yaptı. Top az farkla auta gitti. 

     Dk. 41: GOL. Hrubesch yerden pası uzattı, Rummenigge golü attı ve Almanya ilk yarıyı 2 – 1 önde kapadı.

     Almanya devre arasında hiçbir oyuncu değişikliğine gitmedi. İtalya ise 5 farklı oyuncuyla ikinci devreye başladı. Kaleci Bordon’un yerine 22 numarayla kaleci Giovanni Gali, Antognoni’nin yerine trafik kazasında hayatını kaybeden Gaetano Scirea’nın 29 yaşındaki oğlu Riccardo babasının 7 numaralı formasıyla, Marini’nin yerine 8 numaralı formayla Salvatore Bagni, Graziani’nin yerine 14 numaralı formayla Marco Tardelli ve Rossi’nin yerine de 21 numaralı formayla Francesco Selvaggi oyuna başladı.

     Dk. 59: İtalya penaltı kazandı. Eros Ramazzotti’nin kullandığı penaltı üstten auta gitti. Böylece maçta kullanılan 3 penaltı da gole çevrilemedi.

     Dk. 60: GOL. Hrubesch plase bir vuruşla Almanya’yı 3 – 1 öne geçirdi. Almanya’nın üçüncü golü Alman tribünlerini ayağa kaldırdı. Çünkü Almanya 1982 Dünya Kupası Final Maçı’nı işte bu skorla, 3 – 1 kaybetmişti.

     Dk. 62: GOL. Bir dakika önce oyuna giren Antognoni nefis bir vuruşla İtalya’yı tekrar umutlandırdı: 3 – 2.

     Dk. 71: GOL. Maçtaki ilk frikik atışını Almanya kazandı. Frikik organizasyonunu Hannes ile Hansi Müller ikilisi düzenledi. Hansi Müller nefis bir vuruşla topu filelere gönderdi ve tribünlerde alkışlar koptu. Almanya 4 – 2 öne geçti.

     Dk. 73: GOL. Graziani ortaladı, 1982’deki finalde bir gol atan Altobelli 2007 final rövanşında da bu kez kafayla golünü attı: 4 – 3.

     Dk. 76: GOL. Antognoni vurdu, top önce yan direğe vurup sonra içeri girdi ve İtalya beraberliği yakaladı: 4 – 4.

     Dk. 77: Altobelli vurdu, kaleci Stein’i geçen top ağlara gitmek üzereyken Hansi Müller çizgiden çıkardı ve Almanya’yı adetâ ikinci final yenilgisinden kurtardı.

     Bu nostaljik maç 4 – 4 berabere bitti. Maçın kendisi gibi skoru da “dört dörtlük” oldu.

     Maçtan sonra Hansi Müller için bütün stadyum hep beraber “Happy Birthday” şarkısını söyledi.

     * * *

     Kendisiyle böyle güzel bir anım olan, birlikte “zaman tüneli”nden geçtiğimiz, bir günlüğüne de olsa arkadaşım olan Paolo Rossi, 9 Aralık 2020 günü hayata gözlerini yumdu.

     Kansermiş, uzun süredir bu hastalıkla mücadele ediyormuş.

     Üzüldüm. Allah rahmet eylesin.

     1982 Dünya Kupası’nı gol kralıydı ve final maçındaki ilk golü atan oyuncuydu.

     O maç, 1982 Dünya Kupası Final Maçı, benim televizyonda izlediğim ilk futbol maçıydı ve – sonradan bir “hastalık” halini alacak – futbol sevgim, bu maçla başlamıştı. 10 yaşındaydım.

     Ve çok az insana nasip olacak garip, fantastik bir hadise yaşamıştım: İşte o maçı, henüz 10 yaşındayken, hayatımda televizyon karşısında baştan sona izlediğim ilk maç olan ve beni futbolla tanıştıran o maçı, 25 sene sonra tekrardan yaşadım. Hem de bizzat orada bulunarak ve o hadisenin içinde olarak.

     Futbolu o maçla ve Paolo Rossi ile tanımaya, sevmeye başlamıştım. Bana futbolu sevdiren insandı, Rossi.

     Allah rahmetiyle muamele etsin.

sediyani@gmail.com

     SEDİYANİ HABER

     12 ARALIK 2020

1982 DÜNYA KUPASI FİNALİ’NİN 25 YIL SONRA 2007’DE AYNI İSİMLERLE OYNANAN TEKRAR MAÇI

30 bin kişinin doldurduğu stadyumda maçtan önce yaklaşık birbuçuk saat süren bir seramoni düzenlendi.

Maçın aktörleri antika ve lüks arabalarla binlerce seyirci önünde resmî geçit yaptılar.

1982 Dünya Kupası’nda Almanya millî takımının as futbolcusu Paul Breitner ve 1982 Dünya Kupası’nda İtalya millî takımının futbolcusu olup 3 Eylül 1989’da Polonya’nın Skierniewice kentinde geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybeden Gaetano Scirea’nın yerine oynayan 29 yaşındaki oğlu Ricardo Scirea

Lothar Matthäus

Formula – 1 hız sporcusu Michael Schumacher

1982 Dünya Kupası’nın gol kralı Paolo Rossi ve hemen yanında dünyaca ünlü İtalyan ses sanatçısı Eros Ramazzotti

Maçtan önce, bir ay önce ölen ve yine Mertaç’la birlikte cenazesine gittiğimiz Jupp Derwall için bir dakikalık saygı duruşu yapıldı. Hayat ne kadar ilginç, değil mi? 25 yıl önceki final maçında işte o Derwall, Alman takımının başındaki isimdi.

Alman taraftarlar

İtalyan taraftarlar

Takımlar seyircilerin yoğun tezahüratları eşliğinde sahaya çıktılar

İspanya’da düzenlenen 1982 Dünya Kupası, 25 yıl sonra adeta zaman tünelinden geçti. Başkent Madrid’de oynanan İtalya – Almanya finalinin rövanşı, çeyrek asır sonra Stuttgart’ta oynandı. 11 Temmuz 1982’de Madrid’de oynanan ve İtalya’nın 3 – 1 kazanarak dünya şampiyonu olduğu final maçının rövanşında 25 yıl sonra aynı kadro sahaya çıkıp nostaljik bir maç yaptılar.

1982 Dünya Kupası Finali’ndeki Almanya kadrosu, 25 yıl sonra 2007’de.

1982 Dünya Kupası Finali’ndeki İtalya kadrosu, 25 yıl sonra 2007’de.

1982 yılında İspanya’nın başkenti Madrid’de oynanan Dünya Kupası finalinde, İtalya – Almanya maçında, Alman millî takımının formasıyla sahada top koşturan futbolculardan biri olan Hans – Peter Müller veya bilinen adıyla Hansi Müller, o tarihte 25 yaşında bir futbolcuydu ve 2007 yılında 50 yaşına giriyordu. Almanlar’da bir saplantı derecesinde “doğum günü” hassasiyeti vardır. Stuttgartlı olan ve bu kentte yaşayan Hansi Müller, 50. yaş gününü, “çok çok özel olacak bir şekilde” kutlamak istemişti ve bütün masrafları cebinden ödeyerek, kendi futbol yaşamındaki unutulmaz maçı olan o maçı tekrardan oynatmak istemişti.

Michael Schumacher ve Hansi Müller, maçtan önce Alman televizyonlarına demeç verirken

Ve heyhat, sahada “futbolcu” olmayan sadece iki kişi vardı ve her ikisi de sahaya “kaptan” olarak çıkmıştı; kollarına kaptanlık pazubantını takmışlardı. Çok şaşırdım gerçekten; İtalya’nın kaptanı sanatçı Eros Ramazzotti, Almanya’nın kaptanı da hız sporcusu Michael Schumacher’di. (Bu arada şunu da rahatlıkla söyleyebilirim ki, Schumacher sahada mükemmel bir oyun çıkardı. Demek yarışçı değil de futbolcu olsaydı, eminim aynı şöhreti yakalayacaktı.)

Maçtan enstantaneler…

Maçtan enstantaneler…

Maçtan enstantaneler…

Maçtan enstantaneler…

Maçtan enstantaneler…

Maçtan enstantaneler…

Bu nostaljik maç 4 – 4 berabere bitti. Maçın kendisi gibi skoru da “dört dörtlük” oldu.

Horst Hrubesh ve Claudio Gentile

1982 Dünya Kupası’nda Alman millî takımının yıldızı olan Karl – Heinz Rummenigge ve gazeteci İbrahim Sediyani

215 Total Views 2 Views Today
Twitter'da Paylaş     Facebookta Paylaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir